Sylwetki: Ryszard Kapuściński – legenda światowego reportażu

Określany był jako „człowiek obdarzony absolutnym wyczuciem informacji, klimatu i wydarzeń”. Najwybitniejszy człowiek z instynktem reportera, który potrafił dostrzec coś tam, gdzie inni nie widzieli nic.

Urodził się 4 marca 1932 roku w rodzinie nauczycielskiej w Pińsku. Obecnie są to tereny Białorusi. Młode lata,  z uwagi na okupację, spędził w Sierakowie oraz Świdrze. Jego ojciec obawiał się bowiem deportacji do Kazachstanu.

Jego debiut poetycki miał miejsce w tygodniku Dziś i Jutro. Miał wówczas 17 lat. Przed maturą pisał jeszcze do „Sztandaru Młodych”. Już wówczas zauważono jego talent reporterski. Za reportaż „To też jest prawda o Nowej Hucie” otrzymał nawet Złoty Krzyż Zasługi. Opisywał w nim trudne warunki życia robotników na budowie kombinatu. Maturę zdał w gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie w 1950 roku. W latach 1952 – 1956 studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach wrócił do pracy w „Sztandarze Młodych”. Odbył wówczas swoją pierwsza zagraniczną podróż do Pekinu. Po powrocie, za poparcie dla krytycznego wobec władzy tygodnika Po Prostu, został wydalony ze „Sztandaru Młodych”.

W niedługim czasie rozpoczął pracę jako redaktor działu krajowego w Polityce. Już wówczas zdobył dużą popularność jako reporter. Relacje z Konga, ogarniętego wojną domową, przyniosły mu prawdziwą sławę.

W 1962 roku został wydany „Busz po polsku” – cykl reportaży o tematyce krajowej. To był debiut. Wówczas rozpoczął również pracę dla Polskiej Agencji Prasowej jako stały korespondent zagraniczny w Afryce. Oddelegowano go tam na 6 lat. Pisał, często ryzykując nawet swoje życie. W efekcie powstały książki: „Czarne gwiazdy” i „Gdyby cała Afryka”.

Po chorobie (malaryczne zapalenie opon mózgowych) wyjechał na Kaukaz, czego z kolei efektem była książka „Kirgiz schodzi z konia”. Potem wyjechał do Ameryki Południowej, przez kolejne lata był stałym korespondentem w Chile, Brazylii i Meksyku. Napisał wówczas publikacje: „Chrystus z karabinem na ramieniu” i „Wojna futbolowa”. Kolejne podróże Kapuścińskiego to Azja, Afryka, Bliski Wschód, Angola oraz kolejne publikacje: „Jeszcze jeden dzień życia” „Cesarz” i „Szachinszach”. Łącząc cechy reportażu z powieścią, dał się poznać jako doskonały pisarz.

W latach 80-tych Kapuściński zdecydował się na odpoczynek od podróży. Realizował swoje pasje jako publicysta, pisarz, poeta i myśliciel. W 1993 roku wydał „Imperium”, książkę doskonale opisującą współczesną Rosję. Kolejną książką jest „Heban”, która powraca do tematu afrykańskiego.

Kapuściński jest laureatem wielu nagród, w tym nagrody imienia Jana Parandowskiego czy "Ikara". Przez środowisko dziennikarskie został wybrany Dziennikarzem wieku w plebiscycie miesięcznika Press. Jest również laureatem Nagrody im. Dariusza Fikusa za rok 2004. Łącznie otrzymał ponad 40 nagród i wyróżnień.

23 stycznia 2007 roku zmarł na zawał serca.

Źródło grafiki:www.xlm.pl